Parkując sa­mo­chód – czy to na uli­cy, czy na par­kin­gu – zaw­sze pa­mię­taj o zło­że­niu lu­ste­rek. To nie kosz­tu­je wie­le: pa­rę se­kund i spra­wa za­łat­wio­na. Ta pros­ta czyn­ność mo­że jed­nak zna­czą­co ułat­wić ży­cie pie­szym i kie­row­com, a Tobie oszczę­dzić strat i ner­wów.

Z punk­tu wi­dze­nia pie­sze­go, zde­cy­do­wa­nie łat­wiej jest przejść mię­dzy dwo­ma za­par­ko­wa­ny­mi sa­mo­cho­da­mi, jeś­li lu­ster­ka oby­dwu są zło­żo­ne. Ale nie trak­tuj te­go tyl­ko i wy­łącz­nie ja­ko ge­stu w stro­nę prze­chod­niów: zmniej­szasz w ten spo­sób rów­nież ry­zy­ko, że mniej ostroż­ny (lub bar­dziej ob­fi­ty) pie­szy za­ha­czy o lu­ster­ko i odeg­nie je (być mo­że w prze­ciw­ną stro­nę, co utrud­nia roz­kła­da­nie), prze­sta­wi (co spo­wo­du­je stra­tę Two­je­go cza­su, a być mo­że nie­bez­piecz­ną sytu­ację na dro­dze) lub wręcz usz­ko­dzi (i pój­dzie so­bie prze­kli­na­jąc kie­row­cę, któ­ry unie­moż­li­wił mu przej­ście).

Dla in­nych kie­row­ców zło­żo­ne lu­ster­ka ozna­cza­ją łat­wiej­sze ma­new­ro­wa­nie i mniej­sze ry­zy­ko po­czy­nie­nia szkód. Ma to szcze­gól­ne zna­cze­nie w cza­sach, gdy oby­dwie stro­ny dróg są ob­sta­wio­ne gę­sto za­par­ko­wa­ny­mi sa­mo­cho­da­mi; sytu­acji nie po­pra­wia­ją hał­dy śnie­gu za­le­ga­ją­ce­go po­bo­cza. Składając lu­ster­ka po­ma­gasz więc in­nym, ale też uni­kasz przy­pad­ko­we­go urwa­nia go przez zbyt agre­syw­nie prze­ci­ska­ją­ce się sa­mo­cho­dy. A o ile prze­sta­wie­nie lu­ster­ka przez pie­sze­go rzad­ko po­wo­du­je po­waż­niej­sze kon­sek­wen­cje, zde­rze­nie lu­ste­rek dwóch sa­mo­cho­dów za­zwy­czaj wią­że się z więk­szy­mi szko­da­mi i wy­dat­ka­mi.

Przy okaz­ji jesz­cze in­na po­ra­da dla zmo­to­ry­zo­wa­nych: par­ku­jąc pro­stuj­cie ko­ła. Mocno skrę­co­ne przed­nie ko­ła zna­czą­co wy­sta­ją po­za ob­rys nad­wo­zia, zmu­sza­ją do omi­ja­nia sa­mo­cho­dów szer­szym łu­kiem, a przy mi­ja­niu się „na mili­met­ry” mo­gą sta­no­wić czyn­nik de­cy­du­ją­cy o ko­li­zji.